സുഖം തേടി...

രാത്രിയുടെ വിങ്ങുന്ന മാറിടത്തിൽ 
ഇരുട്ടിനെ പുല്കാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ 
എൻ വാമഭാഗത്തിലെൻ കൈയി-
ലൊരു ശ്വാസദൂരത്തിൽ ഒരപരിചിത...

തമ്മിൽ പിണഞ്ഞുവീ സപ്രമഞ്ചത്തിൽ 
അടക്കാനാവാത്തയാവേശത്തിൽ 
എന്റെയോരോ ലോലാംഗത്തിലുമവളുടെ 
വിരലുകൾ അരുമയോടിഴഞ്ഞു...

ഇമ പൂട്ടി ഞാനാ സുഖത്തിലലിഞ്ഞു 
സ്വപ്നങ്ങളിലെ കാമവേഗമിന്നെന്നിലും 
ഇന്നോളം ഞാനറിയാതെ പോയൊരീ
വേഗത്തിന്നനുഭൂതിയെത്ര !

കറുത്ത മുടിയിഴകൾക്കുള്ളിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി 
എണ്ണയുടെ ഗന്ധം നുകർന്നു ഞാൻ,
ഇന്നോളമെൻ നാസികയറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത 
മനം മയക്കുന്ന വില കുറഞ്ഞ ഗന്ധം...

ഓരോ തവണയാ തനുവിലമരുമ്പോളെൻ 
കാതിലലയടിച്ചു മധുരമാം സീല്ക്കാരം 
ഇന്നോളമെൻ മേൽ പതിച്ചിട്ടില്ലാത്ത  
തിളയ്ക്കുന്ന നിശ്വാസങ്ങൾ...

മുഖമുയർത്തി ഞാൻ സുഖപാരമ്യം തേടി 
അവളുടെ മിഴിയിണകൾ നോക്കി 
തളർന്നെന്റെ പൗരുഷമൊരു നൊടിയിടയിൽ;
അവളെന്റെ കളസത്തിലെ പണമെണ്ണുന്നു...

ആ വെണ്മേനിയിൽ നിന്നുയർന്നു കിതപ്പോടെ 
ഒരു നിമിഷമെൻ പത്നിയെ നിനെച്ചു ഞാൻ,
ഭ്രാന്തമായെൻ ക്രൗര്യത്തിൻ വേദനയെന്നും 
പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വീകരിക്കുന്നവളെ... 

പെണ്‍മനസ്സ്

(സ്ത്രീദിനത്തിൽ...സ്ത്രീകൾക്കായി...)

ഇനിയും മറന്നിട്ടില്ല ഞാനൊന്നും,

മറന്നുവെന്നു കരുതിയെങ്കിൽ സുഹൃത്തേ,

നിനക്ക് തെറ്റി...

നിൻറെ തെറ്റുകൾക്ക് ഞാനറിഞ്ഞു തന്ന

കൊടിയ ശിക്ഷയിതാ... 

നിനക്ക് മാപ്പ്!!!

എന്റെ കണ്ണീർ ഭൂമിയിൽ പതിക്കാതെ 

എന്റെ രോദനങ്ങൾ ആരും കേൾക്കാതെ

ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കും...

ഇല്ലെങ്കിൽ നീ വെന്തു പോകും,

നിൻറെ ശരീരം ചാമ്പലാകും...

ആ വിയർപ്പിൻറെ ഗന്ധം ഇന്നുമീ നെഞ്ചിലുണ്ട്,

ആ ശുക്ലത്തിന്റെ പാടുകൾ എന്റെ തുടയിലും,

നിൻറെ കടികളും നഖക്ഷതങ്ങളും ഇങ്ങു ഭദ്രം...

എന്തിനെന്നോ? 

അവളെന്നും നിൻറെ രണ്ടാം തരമെന്നൊർക്കാൻ 

നിന്നെ ഞാൻ വെല്ലുവിളിക്കില്ല...

സ്നേഹിക്കാതെ ഇരിക്കില്ല,

കാരണം എനിക്കെ അത് പറ്റൂ;

പെണ്ണിന്റെ നന്മയാണത്...

അസ്തമനം

അസ്തമന സൂര്യന്റെ നാളങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്ത ചുവപ്പ്,

നിറങ്ങളെ നിറയെ സ്നേഹിച്ച ഞാൻ
സ്നേഹത്തിന്റെ നിറങ്ങൾ വാരിയെറിഞ്ഞു...
എല്ലാവരിലും പതിച്ചാ വർണങ്ങൾ
ധവളതക്ക് മാറ്റ് കൂട്ടി...

നിമിഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം ഞാൻ എന്നെ നോക്കി
എന്റെ ധവളതക്ക് മാറ്റമില്ല;
ആരുമെന്നിലേക്ക് നിറം പകർന്നില്ല...
ആരുമെന്നെ കണ്ടില്ല;
അതോ കണ്ടില്ലെന്ന നാട്യമോ?

കമ്പോളത്തിലെനിക്ക് വിലയില്ല
കാരണം എന്റെ ശരീരത്തിന് നിറമില്ല;
പക്ഷെ ഉള്ളിലെ നിറം കണ്ടാലോ?...
എനിക്ക് ഉയരവും പോരയത്രേ!
പക്ഷെ എന്റെ മനസ്സിന്റെ പൊക്കം കണ്ടോ?


ഒരുപാടു രൂപരേഖകൾ...
മടുപ്പുളവാക്കുന്നവ..
അന്യോന്യം കുറവുകൾ തേടുന്നവ...
മിന്നി മാഞ്ഞു പോകുന്നവ...

മരവിച്ച മനസ്സനെനിക്കിന്നു
ഹാങ്ങായ കമ്പ്യൂട്ടർ പോലെ
പേരുകൾ ചിത്രങ്ങൾ
സ്ഥലങ്ങൾ ജോലികൾ
ഞാനാരാണെന്ന് മറന്നു പോയി ഞാൻ
ആഞ്ഞു ചിന്തിച്ചു വിയർത്ത്...

മന്ദതയോടെ എന്റെ നാഡിയിൽ വരഞ്ഞു,
എന്നിലും അസ്തമനത്തിന്റെ ചുവപ്പ്...

DISCOVER TRUE LOVE

If I speak in tongues of men or angels,

If I have all the knowledge,

But sans love

I am nothing

If I have strong faith,

If I bestow my possessions,

But sans love

I gain nothing.

Love is patient and kind,

It envy not and seek not its own,

It is never self-seeking 

and not easily incited.

Love protects and trusts,

It hopes and perseveres always.

In evil, it delights not

but rejoices with the truth

Truth is love in words,

Virtue is love in deeds,

Bliss is the love in heart.

When the almighty comes in the spirit,

he blesses u with unselfish love

God's love is faithful and true 

For he loves us unconditionally.

ഹൃദയത്തെ അറിയുക

ഒരു പ്രണയം മരിക്കുന്നു... ഇനി എന്തൊക്കെയാണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത്?

വർഷങ്ങൾ നീണ്ട ബന്ധം... സുഖവും വിശ്വാസവും സുതാര്യതയും നന്മയും വേദനയും കണ്ണീരും വേണ്ടുവോളം... അങ്ങനെ എല്ലാം തികഞ്ഞ ഒരു സൌഹൃദം...

വിവാഹം എന്ന സ്വപ്നങ്ങളെ താലോലിച്ച് ആകാംക്ഷയും സംഭ്രമവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ കാത്തിരിപ്പ്.... അതിന്റെ അന്ത്യം ശുഭം ആയിരിക്കണേ എന്നല്ലേ കമിതാക്കളുടെ പ്രാർത്ഥന...

പക്ഷെ, അതിൽ ഒരാൾക്ക് പെട്ടെന്ന് വെളിപാട്‌ വന്നാൽ എങ്ങനെ ഉണ്ടാവും? 

അച്ഛനമ്മമാർ, കുടുംബം, സമൂഹം, അങ്ങനെ കുറെ വെളിപാടുകൾ...

സ്നേഹിക്കാൻ ഒരു പടി കൂടുതലായിരുന്ന സുഹൃത്തിനെ വെണ്ണ പുരട്ടിയ വാക്കുകളിലൂടെ സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ നമ്മൾ പിരിഞ്ഞേ പറ്റൂ (ദയവു ചെയ്തു എന്നെ ഒന്ന് ഒഴിവാക്കി തരണം) എന്ന് പറയുന്നു.

കുറ്റം കണ്ടു പിടിക്കാൻ പോലുമാകാതെ തളർന്നു മുന്നിലിരിക്കുന്ന സുഹൃത്തിന്റെ ആഗ്രഹം ശ്രവണശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് മാത്രമാകും... പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമല്ലേ നമ്മുടെ പ്രണയിതാവിന് വേണ്ടത് കൊടുക്കുന്നത്... കൊടുത്തു... പ്രണയത്തിൽ നിന്നും പരിപൂർണ്ണസ്വാതന്ത്ര്യം... 

മനസ്സ് പിടഞ്ഞു മുറുകുന്ന വേദന ഇടറുന്ന ആ വാക്കുകളിലുണ്ട്. കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്നത്‌ ആ ഹൃദയം മുറിഞ്ഞു ഊറുന്ന രക്തമാണ്‌................

തൻറെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ചിതയിലെക്കെടുത്തു, തൻറെ കണ്ണുനീരിന്റെ ചൂടിനാൽ കത്തിച്ച ചൂട്ടു കൊണ്ട് സുഹൃത്ത്‌ അതിനു തീ കൊളുത്തി നടന്നകന്നു, ആളിക്കത്തുന്ന ചിതയെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ...

ആരൊക്കെയോ സമാധാനിപ്പിച്ചു. കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് എല്ലാം നല്ലതിന് എന്ന് പറഞ്ഞ്... പ്രണയിച്ച്  മണ്ടത്തരം കാണിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞു പലരും പരിഹസിച്ചു... സങ്കടം കണ്ടു പലരും ആ പാവത്തിനോട് സഹതപിച്ചു...

മറക്കാനും പൊറുക്കാനും സുഹൃത്തിനു വേണ്ടി എന്നും പ്രാർത്ഥിക്കാനും തീരുമാനിച്ചു, കാരണം തന്റെ പ്രണയം സത്യമായിരുന്നു... എന്തിനേക്കാളും ആരെക്കാളും സ്നേഹിചിട്ട്, മറുപുറത്ത് എന്താണോ ആഗ്രഹിച്ചത് അതിനെക്കാളും ഏറെ കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് തിരികെ കിട്ടിയതോ? ഒരു മലമുകൾ വരെ കൈ കോർത്ത്‌ ശ്വാസം കൈമാറി എത്തിയിട്ട് തള്ളി താഴെയിട്ട അവസ്ഥ... അതിന് സമനില തെറ്റി... എന്താ ചെയ്യേണ്ടത് എന്നറിയാതെ... മരിക്കണം എന്ന് ചിന്തിച്ച്... ഉറക്കമില്ലാതെ... വിശപ്പില്ലാതെ... അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും കണ്ണ് നിറഞ്ഞൊഴുകി... നിയന്ത്രണമില്ലാതെ... 

സ്നേഹിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയാതെ മനസ്സ് തളർന്ന നില. ഒരിക്കൽ പോലും കുറ്റപ്പെടുത്താതെ സങ്കടപ്പെടുത്താതെ മാറി നിന്ന് പ്രണയിക്കുകയാണ്... മരണം വരെ സ്നെഹിക്കുമത്രെ, ദൂരെ നിന്ന് സ്നേഹിക്കാൻ അനുവാദം വേണ്ടല്ലോ... ജീവിതത്തിൽ ഏതെങ്കിലും നിമിഷങ്ങളിൽ തന്നെ ഓർക്കുമായിരിക്കും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ...

തകർന്ന ഹൃദയത്തിന്റെ മുറിവ് ഒന്ന് ഡറ്റോളിട്ട് കഴുകിയാൽ ഉണങ്ങുമോ? സമയമാണ് ഏറ്റവും നല്ല ചികിത്സയത്രെ. 

തന്റെ ഹൃദയം അറിയാതെ പോയ സുഹൃത്തിനു വേണ്ടി പ്രാർത്ഥനയോടെ, സ്നേഹത്തോടെ ഓർമ്മകൾ സൂക്ഷിക്കാൻ കഴിയണം.... കാരണം  സ്വം മറന്നു സ്നേഹിക്കുന്നവരെ വേദനിപ്പിക്കാൻ ആർക്കും ഈ ഭൂമിയിൽ  അവകാശമില്ല, അങ്ങനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നവർ ദൈവത്തെ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല.