കാഴ്ചക്കപ്പുറം

 കാർമേഘങ്ങൾ തിങ്ങിവിങ്ങി;

അവളുടെ നേത്രങ്ങളും...

ഇമ്പമോ തുമ്പമോ വേറുതിരിക്കാ-

നറിയാതിടറുന്ന ഇമകൾ...

സ്നേഹം ഭ്രാന്താണെങ്കിൽ 

സുബോധമാഗ്രഹിക്കുന്നില്ലയവൾ;

ആ കൈകൾ നയിക്കുമെങ്കിൽ

മതിഭ്രമത്തിൻ്റെ താഴ്വരയെ

നിർഭയമവൾ പുൽകിയേനെ...

മനസ്സിന്റെ അടിത്തട്ടിലെങ്ങോ 

അടിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കനങ്ങൾ-

ക്കപ്പുറം അനന്തമാം നിശ്ശബ്ദത...

പ്രണയത്തിനും ഭ്രാന്തിനുമിടയിൽ 

കാഴ്ചക്കതീതമായ് ഇരുട്ടിന്റെ

കറുപ്പ് പേറിയ കിനാവുകൾ...

 

ബ്രഹ്മപുരത്തെ വിഷപ്പുക

 പുകയാണിവിടെ...
വിഷപ്പുക...
ശ്വാസകോശത്തിലടിയുന്ന 
ദുർഗന്ധം വമിക്കുന്ന  
കരിമെഴുക്കുകൾ...
വലം വെച്ചുയരുന്ന 
വായു പടലങ്ങളിൽ
മരണത്തിൻറെ മണം...
എരിഞ്ഞു പുകയുന്നയാ
മാലിന്യത്തെ നോക്കി
ഭരണകൂടത്തെ എതിർത്തു,
സഹമാനുഷരേയും;
എന്റെ ജീവനെ ഹനിക്കാൻ,
ശ്വസനനാളിയെ ഞെരുക്കാൻ,
നിങ്ങളാണ് ഹേതുവെന്ന്...
വിടരാതെ ഉതിരാനൊരുങ്ങി 
പന്നീർമൊട്ടെന്നെ നോക്കി 
അവളും പോകയാണത്രെ.. 
പോകും മുന്നൊരു ചോദ്യം,
തളർന്ന മനസ്സോടെ  
കൂമ്പിയടയുമാ 
മിഴികളിൽ നോക്കി
ഞാൻ വിവർണ്ണയായി,
കാതിലാ ചോദ്യം മുഴങ്ങി;
"ഈ മാലിന്യത്തിൽ 
നിന്റെയും പങ്കില്ലേ?"

കാത്തിരിപ്പ്

പ്രതീക്ഷയോടെ മനം

ഇനിയും കാക്കാനും

ജീവിക്കാനും ഹേതു തേടി,

ഇനിയുള്ള ജന്മം

ഒരു തളിരാവട്ടെ ഞാൻ...

പൂമ്പാറ്റയായി നീയും

എന്നും നീയെന്നെ തഴുകുക...

തന്തുകം ബാക്കിയാക്കി 

മുഴുവൻ  മധുവും നുകരുക... 

അനുരാഗത്തിന്റെ രക്തം 

വറ്റിയ ഞരമ്പുകൾ 

കണ്ണാടി പോലെ- അവയെ 

ചേർത്ത് വെച്ച്  

നമുക്ക് ഭവ്യകാലം നെയ്യാം. 

സ്നേഹത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം

 പ്രണയം... കൊടുക്കുന്തോറും മനസ്സിന് സന്തോഷം നൽകുന്ന ഒരു സമ്മിശ്ര വികാരം. 

സമീപമെത്തുള്ളപ്പോൾ തൊട്ട്, തലോടി, തഴുകി, മുത്തമിട്ട്‌, പുണർന്ന്, ഒന്നായുറങ്ങി, ഒന്നായുണർന്ന്, ഇണ ചേർന്ന്, കൈകൾ കോർത്ത്, സഞ്ചരിച്ച്, അങ്ങനെയങ്ങനെ ജീവിതത്തിൽ കിട്ടാൻ ആഗ്രഹിച്ച സ്നേഹമാണ് അവൾ അവനു നൽകിയത്...

അവൻ സ്വപ്നതുല്യമായ ജീവിതം നൽകി പ്രണയം തിരിച്ചും പകർന്നൊഴുക്കി. എവിടെയോ ദൂരങ്ങളിൽ നിന്ന് അവർ പ്രണയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അകലങ്ങളെ ഇല്ലാതെയാക്കാൻ പ്രണയം എന്ന അത്ഭുതത്തിന് സാധിക്കും. ഇനി ആ പ്രണയം ഭ്രാന്താണെങ്കിൽ അവർ സുബോധം വീണ്ടെടുക്കാതെ ഇരിക്കട്ടെ...

സ്വന്തമാകുമ്പോൾ, ജീവിതത്തിന്റെ നിരന്തര ഭാഗവും ശീലവും ആകുമ്പോൾ, ആഴം കുറയാതെ, മൂല്യം കുറയാതെ എന്നും എപ്പോളും പരസ്പരം പ്രണയിക്കാൻ കഴിയുമോ? കഴിയണം, പ്രതീക്ഷകൾ ഇല്ലാതെയാകുമ്പോൾ പ്രണയം കെടാവിളക്കായി തെളിഞ്ഞിരിക്കും. 

റൂമി പറഞ്ഞത് ഓർത്തു പോകുന്നു, പ്രണയിതാക്കൾ ഒരു നാൾ കണ്ടുമുട്ടുകയല്ല, അവർ രണ്ടു പേരും എന്നും മറ്റെയാളെ ഹൃദയത്തിൽ പേറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  

“Lovers don’t finally meet somewhere. They’re in each other all along.” - Rumi

വാക്കുകളുടെ ശക്തി

വാക്കുകൾക്കു വല്ലാത്ത ശക്തിയാണ്; സ്നേഹം, സന്തോഷം, സാന്ത്വനം, സൗമ്യത, ദേഷ്യം, നിരാശ, ഈർഷ്യ അങ്ങനെയങ്ങനെ... 

എല്ലാ വികാരങ്ങളുടെയും ആഴവും പരപ്പും വർണ്ണവും കൂട്ടാനും കുറക്കാനും വാക്കുകൾക്ക് സാധിക്കും. 

നാം പറയുന്ന വാക്കുകളുടെ ഘടന കൃത്യമല്ലെങ്കിൽ കേൾക്കുന്ന ആളെ നാം ഒരു പക്ഷെ വേദനിപ്പിച്ചേക്കാം, കൂടെ നമ്മെ തന്നെയും. അതിലൂടെ നഷ്ടമാകുന്നത് സ്നേഹവും വിശ്വാസവും കൊണ്ട് കെട്ടിപ്പൊക്കിയ നല്ല ബന്ധങ്ങളാകും. 

വാക്കുകൾക്ക് അർത്ഥം കുറയുമ്പോളും അല്ലെങ്കിൽ മൂർച്ചയും, കാഠിന്യവും കൂടുമ്പോളും ഇത് തന്നെ സംഭവിക്കും. എത്ര ക്ഷമ പറഞ്ഞാലും, തിരുത്തിയാലും കേൾക്കേണ്ടവർ നമ്മളെ പിന്നെ കേട്ട് എന്ന് വരില്ല. 

കാരണം, ചില ചിന്തകൾ പങ്കു വെക്കുമ്പോൾ അത് കേൾക്കുന്നവർ അംഗീകരിക്കണം എന്ന് വാശി പിടിക്കാൻ ആവില്ല, പക്ഷെ ആ ചിന്തകളെ ശരിയായി നാം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ അത് തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും. അത് തിരുത്താൻ സാധിക്കണം എന്നില്ല. 

ഇന്ന് ഞാൻ മനസിലാക്കുന്നു എനിക്ക് സൗഹൃദങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതിൽ അതിശയമില്ല എന്ന്. സംസാരിക്കാനുള്ള ശേഷി ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു പോകുന്നു. അങ്ങനെ എങ്കിൽ വികലമായ ചിന്തകളിലൂടെ ഞാൻ ആരെയും വേദനിപ്പിക്കുമായിരുന്നില്ല, വാക്കുകൾക്കു എന്നെ തോൽപ്പിക്കാനും ആവുകയില്ലായിരുന്നല്ലോ...